من و تو و ماه و پنجره

 وقتی طنین صدایت کاشانه قلبم را پر کرد،

روز های خاکستری و شب های تاریک و خموش زندگی و لحظه های تلخ عمرم را از یاد بردم.

وقتی چشم هایت را که به وسعت دریا و به پاکی و زلالی آب بود،

به من دوختی و لب های زیبایت برایم سخن گفت ؛

 زندگیم رنگ تازه ای به خود گرفت و تازه توانستم امید را به گونه ای شاعرانه معنا کنم

و مفهوم واقعی امید را بفهمم.

 آری ؛ تو ای پرنده ی عزیز و کوچک قلبم! زندگی در کنار تو و رویای با توبودن برایم زیبا بود.

این را می توانستی آسان از چشم های پراشک و دل شکسته ام

 دریابی و تاریکی ها را با دست های مهربانت از جلوی چشم های خسته ام کنار بزنی

 و پنجره ی قلبم را که به سوی دشت چشم هایت باز می شد

و با بذرهای رنگین امید آبیاری شده بود، برای باز نگه داری و به من عشق و امید ارزانی کنی.

 ولی افسوس؛

 افسوس که باید رفتنت را باور کنم ،

 چراکه تو بی خیال از آتشی که به خرمن احساس من زدی بی هیچ نشانی ناپدید شدی ،

 اما تو برای من همیشه همان هستی که بودی ،

ذهنم دمی از چالش بازنمی ماند چون تو را می پوید و یادت بی قرارم می سازد.